ભૂલી જાઉં છું...

જે સ્ફુરે છે એ, હું લખવાનું ભૂલી જઉં છું...
એમ મારું કામ કરવાનું ભૂલી જઉં છું...
થઇ ગયા છે આ ઉમર માં, હાલ એવા પણ,
મંદિર ભણી વળું, ને નમવાનું ભૂલી જઉં છું...
એની કોઈ વાતે હું, સહમત થતો નથી,
પણ રોજ એની સાથે લડવાનું ભૂલી જઉં છું...
ભરતી ની સાથે એતો, કિનારે મૂકી જાય છે,
ને હું કુદીને જ તરવાનું ભૂલી જઉં છું...
હું રોજ વિચારું છું, કે એને ભૂલી જાઉં,
ને રોજ કારણ એ ભૂલવાનું ભૂલી જઉં છું... 
બહુ નડે છે ત્યારે, આ ટેવ એને પણ,
એની ગલી જાઉં, ને મળવાનું ભૂલી જઉં છું...
આવા દરદ નો કોઈ તબીબ ઉપચાર શું કરે ?
રોજ સરનામું દુઃખાવાનું ભૂલી જઉં છું...
પંડિત કહે છે કે, જરૂર નર્ક માં જશે 'અલ_મસ્ત '
પણ શું કરું ? હું રોજ મરવાનું ભૂલી જઉં છું...  

અશક્ય

જીવન ગુજારી શકાય છે યાદ માં ખરેખર ?
ખુદ ને વિસારી શકાય છે સાથ માં ખરેખર ?
લાખ કરો ઉપાય તોય ,એ દરદ ના જ મટે,
અભિમાન રોકી શકાય છે દાદ માં ખરેખર ?
પર ન થઇ શકાય તો પ્રતિબિંબ થઇ જાવું,
જાત ઝોંકી શકાય છે વાદ માં ખરેખર ?
લાગે છે જેને ઘા એતો મૌન રહે છે,
વેદના ખોલી શકાય છે ફરિયાદ માં ખરેખર ?
પર્ણ ના ખર્યા નું દુઃખ મૂળ ને પૂછો,
દર્દ તોળી શકાય છે હાટ માં ખરેખર ?
શબ્દ એક 'અલ_મસ્ત' એવી સંહિતા છે,
ચૈતન્ય બોલી શકાય છે વાત માં ખરેખર ?


-ચિંતન લખાણી 'અલ_મસ્ત'